#82 Μικρά της Ιστορίας ΧΧ (Μούντιαλ, στησίματα και ψυχροπολεμικές διαιτησίες)

 

Το «Θαύμα της Βέρνης»

και άλλες ψυχροπολεμικές καταστάσεις σε Μούντιαλ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Εισαγωγή

Τα «Μικρά της Ιστορίας» καταπιάνονται αυτήν την φορά με το ποδόσφαιρο, ειδικά με το Μούντιαλ, και ειδικότερα με τα ματς του παγκοσμίου πρωταθλήματος όπου έγιναν μεγάλες διαιτητικές "σφαγές", στησίματα και γενικά αδικίες. Και επειδή αυτά τα ματς είναι μπόλικα, τα "Μικρά της Ιστορίας" θα περιοριστούν σε εκείνα που συζητήθηκαν περισσότερο. 

#80 Μικρά της Ιστορίας ΧΙΧ: Ένα τραγούδι για τον θάνατο του Μουσολίνι

 

"Dongo"

Ένα ιδιότυπο ιταλικό παρτιζάνικο τραγούδι για το τέλος του Μουσολίνι

Πιάτσα Λορέτο. Δεξιά, τα πτώματα του Μουσολίνι και της Πετάτσι.

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Το "Ντόνγκο" (Dongo) γράφτηκε το 1945 από κάποιον Ιταλό αντάρτη που έμεινε ανώνυμος.  Όμως δεν είναι ένα κλασικό παρτιζάνικο τραγούδι. Είναι μια εξιστόρηση: της εκτέλεσης του Μουσολίνι, δοσμένης κάπως ουδέτερα, χωρίς να περιέχει τη συνήθη θεματολογία των τραγουδιών του είδους, πλην του αιτήματος για εκδίκηση (Sui tiranni alfin la vendetta sarà sempre tremenda quaggiù/Σε τελική ανάλυση η εκδίκηση στους τυράννους πάντα θα είναι φοβερή) με την οποία προειδοποιούν άλλωστε και  πολλά άλλα τραγούδια [1]. Πράγματι, ενώ τα παρτιζάνικα τραγούδια αναφέρονται συνήθως στην ηθική, στις κακουχίες, στις πολιτικές αντιλήψεις, στις ελπίδες και στα συναισθήματα των ανταρτών, τούτο διαφέρει. Δεν μοιάζει να είχε άλλη χρήση, παρά να διατηρήσει στη λαϊκή μνήμη μια σημαντική στιγμή του απελευθερωτικού αγώνα, την εκτέλεση του Μουσολίνι και της ερωμένης του Κλάρας Πετάτσι. Άλλωστε, μετά από λίγες μέρες ο πόλεμος τελείωσε. 

#74 Μικρά της Ιστορίας ΧVΙΙΙ: "Η δολοφονία του Καρρέρο Μπλάνκο"

"Ο πρώτος ισπανός στο διάστημα"

Η δολοφονία του Λουίς Καρρέρο Μπλάνκο

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

"Ο πρώτος ισπανός στο διάστημα* "

O Λουίς Καρρέρο Μπλάνκο γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1903 στην Σανταντέρ της Ισπανίας (Σαντόνα στα βάσκικα) και σε ηλικία μόλις δεκαπέντε χρόνων εισήλθε στη σχολή ναυτικών δοκίμων. Υπηρέτησε αρχικά σε πολεμικά πλοία. Στη συνέχεια, πήρε μέρος στην κατάπνιξη της εξέγερσης των Βερβέρων στο Μαρόκο και, αργότερα, στον Ισπανικό Εμφύλιο, στο πλευρό των φρανκιστών. Μετά το τέλος του πολέμου συνέχισε την στρατιωτική του καριέρα, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ναυάρχου, και παράλληλα την π ο λ ι τ ι κ ή καριέρα, ως δεξί χέρι του Φράνκο. Ήταν φασίστας μοναρχικός, με υψηλή θεωρητική κατάρτιση και, ως νούμερο δυο- πλέον- στο ισπανικό κράτος, προετοίμαζε τη διάδοχη κατάσταση, μετά τον επικείμενο θάνατο του Φράνκο.

#72 Μικρά της Ιστορίας XVΙΙ (Η καρμπονάρα)

 

Η αυθεντική καρμπονάρα

Η γέννηση της καρμπονάρας με την πτώση του φασισμού

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Θα ανατρέψουμε σήμερα πεποιθήσεις δεκαετιών. Η καρμπονάρα, η αγαπημένη σε πολλούς μακαρονάδα, όχι φυσικά εκείνη η αμερικανιά με την κρέμα γάλακτος, που όλοι- μισό λεπτό, αμερικανιά είπατε; Μα και η κανονική...αμερικανιά είναι κατά κάποιον τρόπο! Ας τα πάρουμε στη σειρά:

Μικρά της Ιστορίας XVΙ (Η συνάντηση Γλέζου και Τσε Γκουεβάρα)

 

Όταν ο Γλέζος συνάντησε τον Τσε

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του Κώστα Ήσυχου*

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ

 

Αρχές 1963. Ο Μανώλης Γλέζος έχει αποφυλακιστεί, αφού έχει εκλεγεί με την ΕΔΑ στο ελληνικό κοινοβούλιο. Λαμβάνει μια πρόσκληση από την ηγεσία της νεαρής επαναστατικής Κούβας. Συμμετέχει σε διεθνή συνάντηση αλληλεγγύης στην Αβάνα. Κατά την ολιγοήμερη παραμονή του εκτός από την συνάντηση με τον Φιντέλ και την υπόλοιπη ηγεσία της επαναστατικής κυβέρνησης εκδηλώνει το ενδιαφέρον να τον γνωρίσει ο νεαρός υπουργός Οικονομικών και Βιομηχανίας, Ερνέστο Γκεβάρα. Μεταβαίνει στο υπουργείο όπου είχε προγραμματιστεί μια συνάντηση περίπου 40 λεπτών.

#60 Μικρά της Ιστορίας XV (Η δίκη του Κόλπου των Χοίρων)

 

Η δίκη στο Παλαί ντε Σπόρ της Αβάνας

Ένα πολιτικό αριστούργημα του Φιντέλ Κάστρο

΄

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Συμπληρώθηκαν εξήντα χρόνια (17 Απριλίου 1961) από την Απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα, ένα γεγονός που άφησε γερά σημάδια στην μεταπολεμική ιστορία και προκάλεσε μεγάλες αντιπαραθέσεις. Πολλοί ισχυρίζονται μάλιστα ότι εξαιτίας αυτής της εισβολής ο Κάστρο συμφώνησε στην εγκατάσταση σοβιετικών πυρηνικών πυραύλων στην Κούβα, απόφαση που οδήγησε, ως γνωστόν, στη λεγόμενη Κρίση της Κούβας, στο ενδεχόμενο δηλαδή ατομικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Για τους Αμερικάνους ήταν άλλη μια επιχείρηση ανατροπής μιας φιλολαϊκής λατινοαμερικάνικης κυβέρνησης, ακολούθησαν κι άλλες, με σημαντικότερη το πραξικόπημα του Πινοσέτ, αυτή όμως είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την πολιτική που ασκούσαν στην περιοχή.

#54 Μικρά της Ιστορίας XIV (Η διάσημη φωτογραφία του Γκέττου της Βαρσοβίας)

 

Όλα τα πρόσωπα μια διάσημης φωτογραφίας

Γκέττο Βαρσοβίας, Μάιος 1943

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Αυτή είναι μια πολύ γνωστή φωτογραφία, από τις γνωστότερες που σχετίζονται με τη ναζιστική θηριωδία. Δείχνει την εκκένωση (και ακολούθως την ισοπέδωση) του Γκέττου της Βαρσοβίας από τους ναζί, μετά την εξέγερση των Εβραίων τον Μάη του 1943. Στη φωτογραφία αυτή αργότερα ταυτοποιήθηκαν πολύ λίγοι. Αιτία προφανώς ήταν ότι ολόκληρες εβραϊκές οικογένειες ξεκληρίστηκαν κυριολεκτικά, σε βαθμό που να μην υπάρχει ούτε ένας επιζών συγγενής να αναγνωρίσει αυτούς που χάθηκαν απ' τους χιτλερικούς. Ένας από αυτούς που δεν έγινε εφικτό να ταυτοποιηθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ήταν το νεαρό αγόρι μπροστά, με τις ψηλές κάλτσες, την τραγιάσκα και τα χέρια σηκωμένα ψηλά. Το αγόρι, δηλαδή, που έκανε διάσημη τη φωτογραφία, που έγινε ένα από τα σύμβολα των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.

#45 Μικρά της Ιστορίας XIΙΙ (Το καθυστερημένο τέλος ενός εγκληματία πολέμου)

 

Εγκλήματα και (αργοπορημένη) τιμωρία

Το τέλος του Γιοακίμ Πάιπερ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Η δικαιοσύνη είναι σαν ένα τραίνο που έρχεται πάντα με καθυστέρηση.
(Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο)

Ήδη πριν ακόμα τελειώσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τέθηκε απ' τους Συμμάχους το ζήτημα της απόδοσης δικαιοσύνης για τα ναζιστικά εγκλήματα. Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος κειμένου η ανάλυση των απόψεων που εκφράστηκαν πάνω σ' αυτό, όμως η πραγματικότητα έδειξε ότι οι διακηρύξεις έμειναν στα παχιά λόγια: πάρα πολλοί από τους ναζί την γλύτωσαν. Ένα μέρος αυτών (σκανδαλωδώς) αθωώθηκε, ένα άλλο μέρος εξέτισε ελαφρές ποινές και κάποιοι άλλοι καταδικάστηκαν, μεν, σε θάνατο, αλλά στην πορεία έλαβαν χάρη. Ένας από τους τελευταίους ήταν ο Γιοακίμ Πάιπερ. Καταδικάστηκε σε θάνατο, αφέθηκε ελεύθερος και τελικά η δικαιοσύνη ήρθε πολύ αργότερα, σαν αργοπορημένο τραίνο-όπως θα έλεγε ο Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο,-από κει που δεν το περίμενε.

#34 Μικρά της Ιστορίας ΧΙΙ (Ο «Λάκυ Λουτσιάνο» και η χρησιμοποίηση της μαφίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο)

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Ο «Λάκυ Λουτσιάνο» και η χρησιμοποίηση της μαφίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Ο «Λάκυ Λουτσιάνο»(κανονικό όνομα: Σαλβατόρε Λουκανία - φώτο), ο τρίτος γνωστότερος γκάνγκστερ της Αμερικής (μετά τον Αλ Καπόνε και τον Τζων Ντίλλιντζερ), για την ακρίβεια προπολεμικός boss της ιταλοαμερικανικής μαφίας, ένας αδίστακτος κακοποιός, δεν πέθανε στη φυλακή, ούτε σκοτώθηκε από τους αστυνομικούς ή από τους ανταγωνιστές του, ούτε καν εξέτισε την ποινή του και στη συνέχεια πέθανε. Πήρε χάρη από τον ίδιο δικαστή (μετέπειτα κυβερνήτη της Νέας Υόρκης) που τον έβαλε μέσα και απελάθηκε στην Ιταλία, όπου έζησε ήρεμα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του. Περίεργο κι ασυνήθιστο φαινομενικά, για κάποιον που σκότωνε, εκβίαζε, λήστευε, διακινούσε ηρωΐνη, έλεγχε πορνεία κ.α.

#32 Μικρά της Ιστορίας ΧΙ (Το έγκλημα που δίχασε τη Γαλλία)

Βιολέτ Νοζιέρ: Ένοχη ή αθώα;

Ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου για το οποίο πήραν θέση όλα τα γαλλικά κόμματα

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Η Βιολέτ ονειρεύτηκε μπάνια μες στο γάλα

φανταχτερά φορέματα από φρέσκο ψωμί

φανταχτερά φορέματα από καθαρό αίμα.

Μια μέρα δεν θα υπάρχουν πατεράδες.

Στις ουλές της νεότητας

θα υπάρχουν ξένοι

κάθε είδους ξένοι

άνθρωποι για τους οποίους πάντα θα είσαι κάτι καινούργιο

και πολύ ιδιαίτερη.

Άνθρωποι για τους οποίους μπορείς να δραπετεύσεις από τον εαυτό σου,

άνθρωποι για τους οποίους δεν θα είσαι κανενός κόρη.

Η Βιολέτ ονειρευόταν να λύσει

κι έλυσε

τους δεσμούς αίματος της τρομερής οχιάς.

Πωλ Ελυάρ

#30 Μικρά της Ιστορίας Χ (Η μπαλαρίνα που έκρυβε τον Πρόεδρο Γκονζάλο)

Η μπαλαρίνα που έκρυβε τον Πρόεδρο Γκονζάλο

Στο μακρινό Περού

μια δασκάλα του χορού

αψήφησε το κράτος.

Κάποιοι είπανε για λάθος

και στις δίκες του σωρού

την κυνήγησαν με πάθος.

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Εκείνο που περισσότερο άρεσε στη Μαρίτσα Γκαρρίδο Λέκκα ήταν ο χορός. Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας της μέχρι σήμερα, που είναι πενήντα τριών χρονών, δεν σταμάτησε ποτέ να τον απολαμβάνει, να εκφράζεται μέσω αυτού, ακόμα και υπό συνθήκες δύσκολες,  έως και απάνθρωπες.

#27 Μικρά της Ιστορίας ΙΧ (Στο Έβερεστ!)

Ο θάνατος του Τζώρτζ Μάλλορυ

Του «Ιδεογράφου»

[...] Αντίθετα, οι άνθρωποι δεν ωθήθηκαν ποτέ από το ένστικτο, ενώ από πολύ νωρίς αποδεσμεύτηκαν από τα δεσμά που τους κρατούσαν δεμένους σε έναν τόπο. Οι φυλές των παλαιολιθικών ανθρώπων, συνεχώς και πολύ εύκολα, έφευγαν από τον ένα τόπο για να παν σε άλλον.

Φυσικά δεν ήταν μόνο η αναζήτηση τροφής που τους έσπρωχνε να μετακινούνται. Βασικό κίνητρο ήταν και η ικανοποίηση της έμφυτης περιέργειας, που χαρακτηρίζει το είδος άνθρωπος ο έμφρων. Θέλανε να μάθουν τι έκρυβε πίσω του το βουνό που έφραζε το δρόμο τους, πού ακουμπούσαν οι άκρες του ουράνιου τόξου, τί βρισκόταν πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα. [...]

Από την εισαγωγή του βιβλίου του Δημ.Σαραντάκου
"Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων", Εκδ.Γνωση 2011

#26 Μικρά της Ιστορίας VIII (αφεντικό: Γιουβέντους-εργάτες: Τορίνο)

Αφεντικό: Γιουβέντους - Εργάτες: Τορίνο

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στην Ιταλία υπάρχει το (αθλητικό) παράδοξο της "Γιουβέντους". Έχει περισσότερους οπαδούς στις άλλες πόλεις παρά στο Τορίνο που είναι η έδρα της. Στο Τορίνο υποστηρίζεται η ομώνυμη ομάδα, η "Τορίνο". Τουλάχιστον έτσι συνέβαινε μέχρι και τη δεκαετία του '90. Γι΄αυτό υπάρχει ένας αστικός μύθος, που όμως έχει και στοιχεία αλήθειας, τουλάχιστον όπως λένε στην γειτονική χώρα.

#20 Μικρά της Ιστορίας VII (Δυο διάσημες αυτοκτονίες)

Αυτοκτονίες.

Μύθοι και αλήθειες πίσω από δυο διάσημες αυτοκτονίες

Ιων Δραγούμης-Πηνελόπη Δέλτα

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στο σχολείο, όταν μας είπανε να διαβάσουμε "Tα Μυστικά του Βάλτου", εισαγωγικά η δασκάλα μάς σύστησε την Πηνελόπη Δέλτα σαν μια θερμή πατριώτισσα η οποία όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα προτίμησε να αυτοκτονήσει. Αυτό, όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, αναπαράγεται και σήμερα, συνεχώς και συνεχώς.

#18 Μικρά της Ιστορίας VI (Δυο βιβλία γυναικείου αντιφεμινισμού)

Γυναικείος Αντιφεμινισμός

Δυο βιβλία-σταθμός στην συντηρητική στροφή της Αμερικής της δεκαετίας του '70

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Το βιβλίο Total Woman ("Ολοκληρωμένη Γυναίκα"-φώτο1) της αμερικανίδας Μάραμπελ Μόργκαν εκδόθηκε το 1973 και πούλησε τον πρώτο χρόνο 500.000 αντίτυπα. Έγινε πρώτο σε κυκλοφορία μη-λογοτεχνικό βιβλίο στις ΗΠΑ την χρονιά εκείνη. Τι ήταν αυτό το βιβλίο; Ήταν η απάντηση των συντηρητικών και θρησκόληπτων γυναικών στο φεμινιστικό κίνημα. Η βασική ιδέα ήταν ότι η γυναίκα πρέπει καταρχήν να ικανοποιεί τον άντρα της, ο οποίος θεωρείται εξ ορισμού "η κολώνα του σπιτιού", και στο βιβλίο παρέχονταν συμβουλές για αυτό ακριβώς. Επιγραμματικά:

“You wives must submit to your husbands’ leadership in the same way you submit to the Lord.”

#17 Μικρά της Ιστορίας V (No Viet Cong ever called me nigger)

Διαφορετικοί άνθρωποι-διαφορετικές εποχές-διαφορετικές αντιδράσεις

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στην Αμερική δημιουργήθηκε κάποτε θέμα με την στράτευση δυο λαϊκών ινδαλμάτων: του Έλβις και του Μωχάμμεντ Άλι. Αν έχει αξία να αφηγηθεί κανείς την ιστορία, αυτή είναι για να δείξει πόσο διαφορετικά αντέδρασαν στο ίδιο πράγμα δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε δυο τόσο διαφορετικές εποχές που δεν απείχαν μεταξύ τους ούτε μια δεκαετία.

#15 Μικρά της Ιστορίας ΙV (Οι πίτσες του Γκορμπατσώφ)

 Όταν το "τζανκ φουντ" κέρδισε το μαγειρευτό

Η διπλωματία της πίτσας και οι πίτσες του Γκορμπατσώφ

"Αν αγοράσουνε την πίτσα μας, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν κακές σκέψεις για εμάς"

Σέλευ Ζήγκερ (Shelley Zeiger)-συνιδιοκτήτης της πρώτης αμερικάνικης πιτσαρίας στην ΕΣΣΔ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

#13 Μικρά της Ιστορίας ΙΙΙ (Η δολοφονία του μεγιστάνα Ενρίκο Ματτέι)

Ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα ή στοιχειώδη μαθήματα καπιταλισμού.

 

Ο Ενρίκο Ματτέι με τον Νάσσερ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Ο Ενρίκο Ματτέι (αριστερά στη φωτογραφία, με τον Γκαμάλ Νάσσερ), επιχειρηματίας χριστιανοδημοκράτης και πρώτος πρόεδρος της Ιταλικής Υπηρεσίας Υδρογοναθράκων (ΕΝΙ-Αgip) τη δεκαετία του '50 αναζήτησε ενεργειακή διέξοδο για την Ιταλία. Οι περιβόητες «εφτά αδερφές» (οι δυο Στάνταρ Όιλ, ΒΡ, Shell, Τοτάλ, Elf, Τέξακο) που ήλεγχαν το 85% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου την εποχή εκείνη διατηρούσαν ψηλά τις τιμές του αργού πετρελαίου, έχοντας συστήσει ουσιαστικά καρτέλ, όπως καρτέλ αργότερα αποτέλεσε ο ΟΠΕΚ. Η περίοδος αυτή της Ιταλίας, που βαφτίστηκε «Τα χρόνια της Ανασυγκρότησης» (Gli anni di riconstruzione), ήταν πολύ κρίσιμη για το αν η χώρα θα συνέχιζε να μετράει στο διεθνές στερέωμα ως μια (έστω δεύτερης κατηγορίας) ιμπεριαλιστική δύναμη ή θα εκφυλιζόταν σε περιφερειακή δύναμη. H συγκυρία για το ιταλικό κεφάλαιο ήταν ευνοϊκή με την εξής έννοια: Η βιομηχανική παραγωγή υφασμάτων και ρουχισμού με την οποία η χώρα κατείχε υψηλή θέση διεθνώς, έμεινε σχετικά ανέπαφη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η βαριά βιομηχανία μηχανημάτων, αυτοκινήτων κλπ από την πλευρά της είχε εξελιχθεί τεχνολογικά από την πολεμική προσπάθεια και ένας από τους κυριότερους ανταγωνιστές στην Ευρώπη, η Γερμανία (πλέον Δυτική Γερμανία) είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά. Επίσης το κόστος της εργατικής δύναμης ήταν χαμηλό, σε σχέση με άλλες βιομηχανικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Η ανασυγκρότηση ήταν φυσικά συνάρτηση και της βιομηχανικής παραγωγής, η οποία με τη σειρά της εξαρτιόταν απόλυτα από τις τιμές του πετρελαίου.

#5 Μικρά της Ιστορίας ΙΙ (Πώλ Τίμμπετς-Ένας μαζικός δολοφόνος)

 Πωλ Τίμμπετς: Η δημιουργία ενός μαζικού δολοφόνου

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

                                                                                                                                       του «Ιδεογράφου»

Με αφορμή την επέτειο από την ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ας μιλήσουμε γι αυτόν που έριξε την πρώτη.  Όχι τον Χάρρυ Τρούμαν, τον τότε πρόεδρο της Αμερικής, εκείνον που αποφάσισε δηλαδή την ακαριαία δολοφονία δεκάδων χιλιάδων αμάχων, αλλά τον τελευταίο τροχό της αμάξης, τον φυσικό αυτουργό, τον κυβερνήτη του βομβαρδιστικού Β-29 συνταγματάρχη Πωλ Τίμμπετς (γεν.1915-θαν.2007). Πως φτάνει ένας άνθρωπος στο σημείο σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να σκοτώσει 100.000 αμάχους; Να σκορπίσει τη φρίκη χρησιμοποιώντας ένα βομβαρδιστικό που βάφτισε με το όνομα της μητέρας του, "Ενόλα Γκέυ", που η μάνα παραπέμπει στην τρυφερότητα [1];  

#3 Μικρά της Ιστορίας Ι (Η απόπειρα δολοφονίας του Τολιάττι)

Η απόπειρα δολοφονίας του Παλμίρο Τολιάττι και η (δήθεν) ανακωχή του ποδηλάτη

Ένα κομβικό επεισόδιο της μεταπολεμικής ιστορίας της Ιταλίας

Πρωτοσέλιδο της "Ουνιτά" για την γενική απεργία.
Δεξιά σε πλαίσιο, το τηλεγράφημα του Στάλιν.

                                                                                                    Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Η διετία 1947-1948 ήταν μια πολύ κρίσιμη χρονιά για την πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη. Σε μια σειρά από χώρες, τόσο του δυτικού όσο και του ανατολικού μπλοκ, πραγματοποιήθηκαν γενικές εκλογές, στις οποίες αποτυπώθηκε η νέα πολιτική κατάσταση που σε γενικές γραμμές θα παρέμενε απαράλλακτη μέχρι το 1989. Οι συνθήκες που πραγματοποιήθηκαν αυτές ήταν πολωμένες. Στις 14 Ιούλη 1948, στις 11:30 το πρωΐ, ένας ακροδεξιός πυροβόλησε και πέτυχε με τρεις σφαίρες τον  Γραμματέα του PCI (Partito Comunista Italiano-Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) Παλμίρο Τολιάττι τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Ο Τολιάττι έβγαινε από το Μοντετσιτόριο (η ιταλική Βουλή) για διάλειμμα και πήγαινε με τη γυναίκα του να πιει στα γρήγορα (όπως συνηθίζουν οι ιταλοί) έναν καφέ σε παρακείμενο καφενείο, χωρίς συνοδεία σωματοφύλακα ή μελών του κόμματος να τον προστατεύουν.