Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγκάμπεν Τζ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγκάμπεν Τζ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

#69 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν: "Καθεστώς εξαίρεσης και καθεστώς έκτακτης ανάγκης"

 

«Καθεστώς εξαίρεσης και καθεστώς έκτακτης ανάγκης», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 



Καθεστώς εξαίρεσης και καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Ένας νομικός τον οποίον κάποτε εκτιμούσα, σ' ένα άρθρο πρόσφατα δημοσιευμένο σε μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα, προσπαθεί να δικαιολογήσει με νομικίστικα επιχειρήματα το καθεστώς εξαίρεσης που για άλλη μια φορά κήρυξε το κράτος. Ξαναπιάνοντας, χωρίς να το ομολογεί, την σμιτιανή διάκριση ανάμεσα στην εντεταλμένη δικτατορία, η οποία έχει σκοπό να διατηρήσει ή να αποκαταστήσει το ισχύον καθεστώς, και στην κυριαρχική δικτατορία που στοχεύει αντιθέτως να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη, ο νομικός αυτός κάνει διάκριση μεταξύ εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης (ή όπως θα ήταν ακριβέστερο, μεταξύ κατάστασης εξαίρεσης και κατάστασης έκτακτης ανάγκης). 

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2021

#65 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν: "Δυο άθλιες λέξεις"

 

«Δυο άθλιες λέξεις», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 



Δυο άθλιες λέξεις

Στις αντιπαραθέσεις κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης εμφανίστηκαν δυο άθλιες λέξεις, που είχανε εμφανέστατα τον μοναδικό σκοπό να διαλύσουν εκείνους που, μπροστά στον φόβο που είχε παραλύσει τους εγκεφάλους, επέμεναν ακόμα να σκέφτονται: «αρνητής», «συνωμοσιολογία».

Τρίτη 24 Αυγούστου 2021

#63 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν "Για τους καιρούς που έρχονται"

 

«Για τους καιρούς που έρχονται», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 



Για τους καιρούς που έρχονται

Αυτό που σήμερα συμβαίνει σε πλανητική κλίμακα είναι βεβαίως το τέλος ενός κόσμου. Αλλά όχι (όπως για αυτούς  που προσπαθούν να το διαχειριστούν βάσει των δικών τους συμφερόντων) με την έννοια ενός περάσματος σε έναν κόσμο περισσότερο προσαρμοσμένο στις νέες ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών. Δύει η εποχή των φιλελεύθερων αστικών δημοκρατιών, με τα δικαιώματα τους, τα συντάγματά τους και τα κοινοβούλιά τους· όμως, πέρα από το νομικό περίβλημα, σίγουρα όχι αμελητέο, αυτό που τελειώνει είναι πρώτα απ' όλα ο κόσμος που ξεκίνησε με τη βιομηχανική επανάσταση και αναπτύχθηκε μέχρι τους δύο (ή τρεις) παγκόσμιους πολέμους και τους ολοκληρωτισμούς- τυραννικούς ή δημοκρατικούς- που τους συνόδευσαν.