Ένα τραγούδι-μια ιστορία

Στην Κατερίνα; Στην κοινωνία; ή μήπως στην κόλαση;

Ένα τραγούδι - μια ιστορία.

 

«Ω νεότητα Πληρωμή του ήλιου Αιμάτινη στιγμή Που αχρηστεύει το θάνατο.» (Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ποιήματα. Ίκαρος) (από το εξώφυλλο του βιβλίου της Φρανσουαζ Ντολτό "Έφηβοι")

Στην Κ.-Παύλος Σιδηρόπουλος- 1979

«Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
Και κείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
μα θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Όταν θ' αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου,
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου
και το βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές».

Ο αείμνηστος Παύλος Σιδηρόπουλος ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει ουσιοεξάρτηση. Είναι ο νέος όρος που χρησιμοποιείται, αντί για την τοξικομανία, στα πλαίσια της σύγχρονης τάσης για θετικοποίηση της ορολογίας. Παρόλες τις υποψίες ότι το τραγούδι γράφτηκε  για την Κατερίνα Γώγου-ηθοποιό και μετέπειτα ποιήτρια που ήταν επίσης στη χρήση, η επίσημη εκδοχή είναι πως το έγραψε για την Κάθυ, μια πρώην κοπέλα του, με την οποία είχε μια σύντομη σχέση. Το θέμα είναι ότι αυτό το τραγούδι αποτυπώνει μέσα σε λίγους στίχους τον ψυχικό πόνο του χρήστη, τη νοσηρή σχέση με τη μητέρα, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την αδυναμία διαχείρισης της ματαίωσης και τα συναισθήματα της θλίψης, της πίκρας, της απόγνωσης που κυριαρχούν στο φαύλο κύκλο της εξάρτησης.