#35 Μνήμη Κώστα Γεωργάκη (19 Σεπτέμβρη 1970)

Γεωργάκης-Παναγούλης

 Η εποχή κάνει τους ανθρώπους

#34 Μικρά της Ιστορίας ΧΙΙ (Ο «Λάκυ Λουτσιάνο» και η χρησιμοποίηση της μαφίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο)

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Ο «Λάκυ Λουτσιάνο» και η χρησιμοποίηση της μαφίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Ο «Λάκυ Λουτσιάνο»(κανονικό όνομα: Σαλβατόρε Λουκανία - φώτο), ο τρίτος γνωστότερος γκάνγκστερ της Αμερικής (μετά τον Αλ Καπόνε και τον Τζων Ντίλλιντζερ), για την ακρίβεια προπολεμικός boss της ιταλοαμερικανικής μαφίας, ένας αδίστακτος κακοποιός, δεν πέθανε στη φυλακή, ούτε σκοτώθηκε από τους αστυνομικούς ή από τους ανταγωνιστές του, ούτε καν εξέτισε την ποινή του και στη συνέχεια πέθανε. Πήρε χάρη από τον ίδιο δικαστή (μετέπειτα κυβερνήτη της Νέας Υόρκης) που τον έβαλε μέσα και απελάθηκε στην Ιταλία, όπου έζησε ήρεμα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του. Περίεργο κι ασυνήθιστο φαινομενικά, για κάποιον που σκότωνε, εκβίαζε, λήστευε, διακινούσε ηρωΐνη, έλεγχε πορνεία κ.α.

#33 "Ο Κοριολανός" και η ταξική πάλη

 "Ο Κοριολανός"

Η ταξική πάλη στην αρχαιότητα, με τα λόγια του Σαίξπηρ

Του «Ιδεογράφου»

Coriolanus, play by William Shakespeare (26 April 1564 – 23 April 1616).
Act 1 scene 1, Menenius Aggrippa addresses a company of
mutinous Roman citizens. Illustration by
Sir John Gilbert RA (21 July 1817 – 5 October 1897),
engraved by Dalziel

Το 494 πΧ στη δημοκρατία (ρεπούμπλικα) της Ρώμης οι πληβείοι στασίασαν εναντίον των πατρικίων, διότι δεν λάμβαναν μέρος σε όλες τις αποφάσεις και ιδιαίτερα στη συγκρότηση του δικαστικού σώματος. Αποσύρθηκαν έξω από την πόλη και ανακοίνωσαν ότι δεν θα ξαναδουλέψουν για τους πατρίκιους. Με άλλα λόγια, έκαναν απεργία. Τότε οι τελευταίοι έστειλαν τον (πατρίκιο) Μενένιο Αγρίππα να αγορεύσει. Αυτός τους είπε περίπου τα εξής: 

«Κάποτε στασίασαν τα μέλη του σώματος εναντίον της κοιλιάς που περίμενε τεμπέλικα το φαΐ. Και αποφάσισαν ότι ούτε τα χέρια θα έφερναν το φαγητό στο στόμα, ούτε το στόμα θα μασούσε. Μα ενώ πίστευαν ότι θα υποτάξουν το στομάχι, άρχισαν και τα ίδια να αδυνατίζουν. Γιατί το στομάχι δεν έστελνε πλέον τις θρεπτικές ουσίες πίσω σε αυτά. Και έτσι κατάλαβαν ότι δεν γίνεται χωρίς αυτό και ξανάγιναν φίλοι.»

 

#32 Μικρά της Ιστορίας ΧΙ (Το έγκλημα που δίχασε τη Γαλλία)

Βιολέτ Νοζιέρ: Ένοχη ή αθώα;

Ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου για το οποίο πήραν θέση όλα τα γαλλικά κόμματα

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Η Βιολέτ ονειρεύτηκε μπάνια μες στο γάλα

φανταχτερά φορέματα από φρέσκο ψωμί

φανταχτερά φορέματα από καθαρό αίμα.

Μια μέρα δεν θα υπάρχουν πατεράδες.

Στις ουλές της νεότητας

θα υπάρχουν ξένοι

κάθε είδους ξένοι

άνθρωποι για τους οποίους πάντα θα είσαι κάτι καινούργιο

και πολύ ιδιαίτερη.

Άνθρωποι για τους οποίους μπορείς να δραπετεύσεις από τον εαυτό σου,

άνθρωποι για τους οποίους δεν θα είσαι κανενός κόρη.

Η Βιολέτ ονειρευόταν να λύσει

κι έλυσε

τους δεσμούς αίματος της τρομερής οχιάς.

Πωλ Ελυάρ

#31. Ο Ήρωας χωρίς Πατρίδα, ο Κόρτο Μαλτέζε.

 Ο Ήρωας χωρίς Πατρίδα

Του «Ιδεογράφου»

Τον Κόρτο Μαλτέζε, το γιο μιας τσιγγάνας πόρνης και ενός Άγγλου ναυτικού, τον γνώρισα όταν πήγαινα στο λύκειο, όταν ένας φίλος (του πατέρα μου) μου έκανε στη γιορτή μου δώρο την "Μπαλλάντα της Αλμυρής Θάλασσας", μεταφρασμένη στα ελληνικά. Με αυτήν την ιστορία πρωτοσυστήθηκε όχι μόνο σε μένα αλλά και σε χιλιάδες άλλους νέους πολλά χρόνια πριν (το 1967) ο Ήρωας-Χωρίς-Πατρίδα.

#30 Μικρά της Ιστορίας Χ (Η μπαλαρίνα που έκρυβε τον Πρόεδρο Γκονζάλο)

Η μπαλαρίνα που έκρυβε τον Πρόεδρο Γκονζάλο

Στο μακρινό Περού

μια δασκάλα του χορού

αψήφησε το κράτος.

Κάποιοι είπανε για λάθος

και στις δίκες του σωρού

την κυνήγησαν με πάθος.

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Εκείνο που περισσότερο άρεσε στη Μαρίτσα Γκαρρίδο Λέκκα ήταν ο χορός. Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας της μέχρι σήμερα, που είναι πενήντα τριών χρονών, δεν σταμάτησε ποτέ να τον απολαμβάνει, να εκφράζεται μέσω αυτού, ακόμα και υπό συνθήκες δύσκολες,  έως και απάνθρωπες.

#29 Σημειώσεις για τον ανταγωνισμό του ΣυΡιζΑ και του ΠαΣοΚ στον χώρο γύρω από το Κέντρο

Σημειώσεις για τον ανταγωνισμό του ΣυΡιζΑ και του ΠαΣοΚ στον χώρο γύρω από το Κέντρο

Του «Ιδεογράφου»

Δεν χωράει άλλους!

Ο Νίκος Πουλαντζάς στο άρθρο του "Οι πολιτικές μορφές του στρατιωτικού πραξικοπήματος", το οποίο γράφτηκε μόλις δυο μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πορεία" του Συλλόγου Φοιτητών Παρισίου (κυκλοφόρησε μαζί με άλλα άρθρα του από την "Εφημερίδα των Συντακτών", σημείωνε για το πολιτικό προσωπικό της χώρας:

"Με αυτό εννοούμε τα πρόσωπα που είχαν βασική πολιτική λειτουργία μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, πχ βουλευτές, ανώτερα κομματικά στελέχη, "πολιτικοί άντρες" κλπ. Όσον αφορά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, εκτός από το κόμμα της ΕΔΑ, ο χαρακτήρας του εξαρτάται από την εσωτερική δομή των κομμάτων: επρόκειτο όχι για κόμματα προγράμματος-χρησιμοποιώ εδώ όρους πολιτικής κοινωνιολογίας- αλλά για κόμματα εκλογικής πελατείας, πράγμα που έχει τις ρίζες του στην πολιτική υποανάπτυξη των αρχουσών τάξεων και άλλων κοινωνικών στρωμάτων στον τόπο μας.

Ξέρουμε, ως συνεπακόλουθο, τη χαμηλή ποιότητα μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού, πχ τον χρηματισμό, τη θεώρηση της πολιτικής λειτουργίας σαν "επάγγελμα", το παιδαριώδες επίπεδο της ιδεολογίας τους κλπ. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ πιθανή η προσχώρηση πολιτικών προσώπων, ως ατόμων πλέον, στο καθεστώς, και η δημιουργία ψευτοπολιτικού "ανοίγματος" ως υποκατάστατου του λαϊκού στηρίγματος, με όλες τις παρεξηγήσεις που θα δημιουργήσει κάτι τέτοιο λόγω του πολιτικού παρελθόντος των προσώπων αυτών."

Κατ' αναλογία με τον όρο «γαλάζια πολυκατοικία» που επινόησε ο Καρατζαφέρης, ο ΣυΡιζΑ μπορεί να παρομοιαστεί με ένα διαμέρισμα-στην αντίστοιχη πολυκατοικία-που ξαφνικά γέμισε κόσμο. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες του να το επεκτείνουν, του άλλαξαν διαρρύθμιση για να βολευτούν όλοι και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα που προήλθαν από το ΠαΣοΚ. Οι νέοι επισκέπτες όμως παραμένουν επισκέπτες. Αυτό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για το μέλλον του, ιδιότυπου σοσιαλδημοκρατικού πλέον, κόμματος μετά την ήττα στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 βγήκε ένα αποτέλεσμα διασποράς της πολιτικής εκπροσώπησης, που όμοιό του θα συναντήσουμε σε εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του '50: Η ΝΔ έπιασε ιστορικό χαμηλό με μόλις 18,85%, ο ΣύΡιζΑ αναδείχτηκε για πρώτη φορά δεύτερη δύναμη με 16,78%, το ΠαΣοΚ συνετρίβη σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση παίρνοντας μόλις 13,18% (από 44%-θα υποχωρούσε στη συνέχεια ακόμα πιο πολύ), ένα νέο κόμμα της Δεξιάς, οι ΑνΕλ, πήραν 10,60%, εμφανίστηκε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά ένα ανοικτά νεοναζιστικό κόμμα με 6,97%, το ΚΚΕ αύξησε κατά 1% τις δυνάμεις του και πήρε το αξιόλογο 8,48%, ένας ενδιάμεσος σχηματισμός μεταξύ ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ που αποδείχτηκε θνησιγενής , η ΔημΑΡ, πήρε ένα τεράστιο για τα μέτρα του 6,11% (επίσης: Οικολόγοι-Πράσινοι 2,93%, ΛαΟς 2,90%, ΔηΣυ της Ντόρας Μπακογιάννη 2,55%, κλπ). Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ήταν ένα σημείο καμπής στην σύγχρονη ιστορία του τόπου, γιατί σηματοδοτούσε τυπικά το τέλος της Μεταπολίτευσης και την είσοδο σε ένα πολύ ασταθές πολιτικό περιβάλλον: ένα άγνωστο περιβάλλον.

#28 Εξελίξεις στη Λιβύη

Οι Εξελίξεις στην Λιβύη

Παρά το λοκντάουν των αεροδρομίων, κάποια αεροσκάφη κινήθηκαν απρόσκοπτα κατά τον καιρό της πανδημίας. Στις 12 Μαΐου πτήσεις τσάρτερ από την Ισταμπούλ, αλλά και τη Λαττάκεια της Συρίας, κατέφτασαν σε αεροδρόμια της Λιβύης. Τι επιβάτες είχαν αυτά τα αεροσκάφη; Εικάζεται πως μετέφεραν σύριους μισθοφόρους. Οι μεν τρεις τουρκικές αποστολές, για τον Σάρατζ της κυβέρνησης της Τρίπολης και οι δε δυο συριακές, για τον Χάφταρ της Βεγγάζης. Αεροπλάνα απογειώθηκαν και από την Λιβύη, που σύμφωνα με διάφορα ρεπορτάζ μετέφεραν πίσω στη χώρα τους μισθοφόρους ρώσσους που το προηγούμενο διάστημα υποστήριζαν τις επιχειρήσεις του στρατηγού Χάφταρ [1].

#27 Μικρά της Ιστορίας ΙΧ (Στο Έβερεστ!)

Ο θάνατος του Τζώρτζ Μάλλορυ

Του «Ιδεογράφου»

[...] Αντίθετα, οι άνθρωποι δεν ωθήθηκαν ποτέ από το ένστικτο, ενώ από πολύ νωρίς αποδεσμεύτηκαν από τα δεσμά που τους κρατούσαν δεμένους σε έναν τόπο. Οι φυλές των παλαιολιθικών ανθρώπων, συνεχώς και πολύ εύκολα, έφευγαν από τον ένα τόπο για να παν σε άλλον.

Φυσικά δεν ήταν μόνο η αναζήτηση τροφής που τους έσπρωχνε να μετακινούνται. Βασικό κίνητρο ήταν και η ικανοποίηση της έμφυτης περιέργειας, που χαρακτηρίζει το είδος άνθρωπος ο έμφρων. Θέλανε να μάθουν τι έκρυβε πίσω του το βουνό που έφραζε το δρόμο τους, πού ακουμπούσαν οι άκρες του ουράνιου τόξου, τί βρισκόταν πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα. [...]

Από την εισαγωγή του βιβλίου του Δημ.Σαραντάκου
"Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων", Εκδ.Γνωση 2011

#26 Μικρά της Ιστορίας VIII (αφεντικό: Γιουβέντους-εργάτες: Τορίνο)

Αφεντικό: Γιουβέντους - Εργάτες: Τορίνο

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στην Ιταλία υπάρχει το (αθλητικό) παράδοξο της "Γιουβέντους". Έχει περισσότερους οπαδούς στις άλλες πόλεις παρά στο Τορίνο που είναι η έδρα της. Στο Τορίνο υποστηρίζεται η ομώνυμη ομάδα, η "Τορίνο". Τουλάχιστον έτσι συνέβαινε μέχρι και τη δεκαετία του '90. Γι΄αυτό υπάρχει ένας αστικός μύθος, που όμως έχει και στοιχεία αλήθειας, τουλάχιστον όπως λένε στην γειτονική χώρα.