#21 Η εξάπλωση του κορονοϊού και η υπόθεση του αεροπλανοφόρου "Θ.Ρούζβελτ"

Η εξάπλωση του κορονοϊού και η υπόθεση του αεροπλανοφόρου "Θ.Ρούζβελτ"

Του "Ιδεογράφου"

Η Κίνα σήμερα είναι ένας βιομηχανικός και εμπορικός κολοσσός με κύκλους εργασιών σε όλον τον κόσμο. Ο κορονοϊός ξεκίνησε από μια επαρχία της και σύντομα επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο. Και για αυτό ονομάστηκε και πανδημία.

#20 Μικρά της Ιστορίας VII (Δυο διάσημες αυτοκτονίες)

Αυτοκτονίες.

Μύθοι και αλήθειες πίσω από δυο διάσημες αυτοκτονίες

Ιων Δραγούμης-Πηνελόπη Δέλτα

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στο σχολείο, όταν μας είπανε να διαβάσουμε "Tα Μυστικά του Βάλτου", εισαγωγικά η δασκάλα μάς σύστησε την Πηνελόπη Δέλτα σαν μια θερμή πατριώτισσα η οποία όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα προτίμησε να αυτοκτονήσει. Αυτό, όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, αναπαράγεται και σήμερα, συνεχώς και συνεχώς.

#19 Υπέρ τρεξίματος

Από το τρέξιμο στο running

                                                                                                                         Του «Ιδεογράφου»

Σε μια συζήτηση για το τρέξιμο σε μια καφετέρια άκουσα το εξής: "το τάδε κατάστημα έχει φτηνά παπούτσια για running". Μισό λεπτό. Άλλο το τρέξιμο και άλλο το running; Μάλλον ναι, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα σε δυο γλώσσες, μιλάμε για δυο διαφορετικές δραστηριότητες.

#18 Μικρά της Ιστορίας VI (Δυο βιβλία γυναικείου αντιφεμινισμού)

Γυναικείος Αντιφεμινισμός

Δυο βιβλία-σταθμός στην συντηρητική στροφή της Αμερικής της δεκαετίας του '70

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Το βιβλίο Total Woman ("Ολοκληρωμένη Γυναίκα"-φώτο1) της αμερικανίδας Μάραμπελ Μόργκαν εκδόθηκε το 1973 και πούλησε τον πρώτο χρόνο 500.000 αντίτυπα. Έγινε πρώτο σε κυκλοφορία μη-λογοτεχνικό βιβλίο στις ΗΠΑ την χρονιά εκείνη. Τι ήταν αυτό το βιβλίο; Ήταν η απάντηση των συντηρητικών και θρησκόληπτων γυναικών στο φεμινιστικό κίνημα. Η βασική ιδέα ήταν ότι η γυναίκα πρέπει καταρχήν να ικανοποιεί τον άντρα της, ο οποίος θεωρείται εξ ορισμού "η κολώνα του σπιτιού", και στο βιβλίο παρέχονταν συμβουλές για αυτό ακριβώς. Επιγραμματικά:

“You wives must submit to your husbands’ leadership in the same way you submit to the Lord.”

Λεβιάθαν και οι δράκοντες του διαδικτύου.

                       Λεβιάθαν και οι δράκοντες του διαδικτύου.

«Ιδού, λοιπόν, η γένεση εκείνου του μεγάλου Λεβιάθαν, ή μάλλον (για να μιλήσουμε με μεγαλύτερο σεβασμό) εκείνου του θνητού θεού, στον οποίο οφείλουμε, ύστερα από τον αθάνατο θεό, την ειρήνη και την διαφέντεψή μας»

Τόμας Χομπς «Λεβιάθαν»

Το 1651 ο Τόμας Χομπς, Άγγλος φιλόσοφος, διανοητής γράφει το «Λεβιάθαν», μέσα στο οποίο δημιουργεί ένα κράτος που έχει  το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας. Το όνομα προέρχεται από τον ομώνυμο βιβλικό δράκοντα και τελικά το ίδιο το κράτος διαφεντεύει τους πολίτες του, με τον ίδιο τρόπο που αυτοί λειτουργούν, καθρεφτίζοντας ουσιαστικά τη μη αγαθή ανθρώπινη φύση που κινείται με βάση προσωπικά, ηδονιστικά κι εγωιστικά συμφέροντα. Την ανθρώπινη φύση που κρύβει μέσα της ένα  δράκοντα. Στην αρχή το κράτος Λεβιάθαν προστατεύει τους πολίτες με το στρατό και την αστυνομία, αλλά στην πορεία η προστασία μετατρέπεται σε χειραγώγηση και βίαιη χαλιναγώγηση. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο φυσικό νόμο και κινδυνεύουν να αλληλοκαταστραφούν, αν δεν υπάρξει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Με αυτό το έργο ο Χομπς γίνεται ένας από τους θεμελιωτές  του σύγχρονου κράτους και της πολιτικής φιλοσοφίας.

#17 Μικρά της Ιστορίας V (No Viet Cong ever called me nigger)

Διαφορετικοί άνθρωποι-διαφορετικές εποχές-διαφορετικές αντιδράσεις

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Στην Αμερική δημιουργήθηκε κάποτε θέμα με την στράτευση δυο λαϊκών ινδαλμάτων: του Έλβις και του Μωχάμμεντ Άλι. Αν έχει αξία να αφηγηθεί κανείς την ιστορία, αυτή είναι για να δείξει πόσο διαφορετικά αντέδρασαν στο ίδιο πράγμα δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε δυο τόσο διαφορετικές εποχές που δεν απείχαν μεταξύ τους ούτε μια δεκαετία.

#16 Υπέρ περιπάτου

Υπέρ Περιπάτου

«Αν όλα τα ρολόγια του Βερολίνου ξαφνικά σταματούσαν έστω για μία ώρα, ολόκληρη η χώρα θα παραδιδόταν στο χάος»

Γκέοργκ Ζίμμελ (γερμανός κοινωνιολόγος των αρχών του 20ου αιώνα) στο "Οι μεγαλουπόλεις και η διαμόρφωση της συνείδησης”, εκδ Αγρα.

                                                                                                                                
                                                                                                                             Του «Ιδεογράφου»

Ο περίπατος είναι ένα κλασικό «χάσιμο χρόνου». Και διαρκεί πολύ συνήθως. Ή μάλλον πρέπει να διαρκεί πολύ.
Πολλοί επικαλούνται λόγους υγείας (βελτίωση καρδιακής και αναπνευστικής λειτουργίας, αδυνάτισμα) ως αφορμή για να αρχίσουν να περπατούν στην πόλη ή στην ύπαιθρο- είναι πράγματι μια εύκολη γυμναστική για τους περισσότερους ανθρώπους- όμως στην πραγματικότητα υπάρχει και κάτι πιο βαθύ: η ψυχική υγεία.

#15 Μικρά της Ιστορίας ΙV (Οι πίτσες του Γκορμπατσώφ)

 Όταν το "τζανκ φουντ" κέρδισε το μαγειρευτό

Η διπλωματία της πίτσας και οι πίτσες του Γκορμπατσώφ

"Αν αγοράσουνε την πίτσα μας, υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν κακές σκέψεις για εμάς"

Σέλευ Ζήγκερ (Shelley Zeiger)-συνιδιοκτήτης της πρώτης αμερικάνικης πιτσαρίας στην ΕΣΣΔ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

#14 Τα βιβλία του 2019

Βιβλιοεπιλογές 2019

                                                                                                                             Του «Ιδεογράφου»

#13 Μικρά της Ιστορίας ΙΙΙ (Η δολοφονία του μεγιστάνα Ενρίκο Ματτέι)

Ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα ή στοιχειώδη μαθήματα καπιταλισμού.

 

Ο Ενρίκο Ματτέι με τον Νάσσερ

Άλλα "Μικρά της Ιστορίας" ΕΔΩ

Του «Ιδεογράφου»

Ο Ενρίκο Ματτέι (αριστερά στη φωτογραφία, με τον Γκαμάλ Νάσσερ), επιχειρηματίας χριστιανοδημοκράτης και πρώτος πρόεδρος της Ιταλικής Υπηρεσίας Υδρογοναθράκων (ΕΝΙ-Αgip) τη δεκαετία του '50 αναζήτησε ενεργειακή διέξοδο για την Ιταλία. Οι περιβόητες «εφτά αδερφές» (οι δυο Στάνταρ Όιλ, ΒΡ, Shell, Τοτάλ, Elf, Τέξακο) που ήλεγχαν το 85% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου την εποχή εκείνη διατηρούσαν ψηλά τις τιμές του αργού πετρελαίου, έχοντας συστήσει ουσιαστικά καρτέλ, όπως καρτέλ αργότερα αποτέλεσε ο ΟΠΕΚ. Η περίοδος αυτή της Ιταλίας, που βαφτίστηκε «Τα χρόνια της Ανασυγκρότησης» (Gli anni di riconstruzione), ήταν πολύ κρίσιμη για το αν η χώρα θα συνέχιζε να μετράει στο διεθνές στερέωμα ως μια (έστω δεύτερης κατηγορίας) ιμπεριαλιστική δύναμη ή θα εκφυλιζόταν σε περιφερειακή δύναμη. H συγκυρία για το ιταλικό κεφάλαιο ήταν ευνοϊκή με την εξής έννοια: Η βιομηχανική παραγωγή υφασμάτων και ρουχισμού με την οποία η χώρα κατείχε υψηλή θέση διεθνώς, έμεινε σχετικά ανέπαφη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η βαριά βιομηχανία μηχανημάτων, αυτοκινήτων κλπ από την πλευρά της είχε εξελιχθεί τεχνολογικά από την πολεμική προσπάθεια και ένας από τους κυριότερους ανταγωνιστές στην Ευρώπη, η Γερμανία (πλέον Δυτική Γερμανία) είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά. Επίσης το κόστος της εργατικής δύναμης ήταν χαμηλό, σε σχέση με άλλες βιομηχανικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Η ανασυγκρότηση ήταν φυσικά συνάρτηση και της βιομηχανικής παραγωγής, η οποία με τη σειρά της εξαρτιόταν απόλυτα από τις τιμές του πετρελαίου.