Σημειώσεις για τον ανταγωνισμό του ΣυΡιζΑ και του ΠαΣοΚ στον χώρο γύρω από το Κέντρο
Του «Ιδεογράφου»
 |
| Δεν χωράει άλλους! |
Ο Νίκος Πουλαντζάς στο άρθρο του "Οι πολιτικές μορφές του στρατιωτικού πραξικοπήματος", το οποίο γράφτηκε μόλις δυο μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πορεία" του Συλλόγου Φοιτητών Παρισίου (κυκλοφόρησε μαζί με άλλα άρθρα του από την "Εφημερίδα των Συντακτών", σημείωνε για το πολιτικό προσωπικό της χώρας:
"Με αυτό εννοούμε τα πρόσωπα που είχαν βασική πολιτική λειτουργία μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, πχ βουλευτές, ανώτερα κομματικά στελέχη, "πολιτικοί άντρες" κλπ. Όσον αφορά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, εκτός από το κόμμα της ΕΔΑ, ο χαρακτήρας του εξαρτάται από την εσωτερική δομή των κομμάτων: επρόκειτο όχι για κόμματα προγράμματος-χρησιμοποιώ εδώ όρους πολιτικής κοινωνιολογίας- αλλά για κόμματα εκλογικής πελατείας, πράγμα που έχει τις ρίζες του στην πολιτική υποανάπτυξη των αρχουσών τάξεων και άλλων κοινωνικών στρωμάτων στον τόπο μας.
Ξέρουμε, ως συνεπακόλουθο, τη χαμηλή ποιότητα μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού, πχ τον χρηματισμό, τη θεώρηση της πολιτικής λειτουργίας σαν "επάγγελμα", το παιδαριώδες επίπεδο της ιδεολογίας τους κλπ. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ πιθανή η προσχώρηση πολιτικών προσώπων, ως ατόμων πλέον, στο καθεστώς, και η δημιουργία ψευτοπολιτικού "ανοίγματος" ως υποκατάστατου του λαϊκού στηρίγματος, με όλες τις παρεξηγήσεις που θα δημιουργήσει κάτι τέτοιο λόγω του πολιτικού παρελθόντος των προσώπων αυτών."
Κατ' αναλογία με τον όρο «γαλάζια πολυκατοικία» που επινόησε ο Καρατζαφέρης, ο ΣυΡιζΑ μπορεί να παρομοιαστεί με ένα διαμέρισμα-στην αντίστοιχη πολυκατοικία-που ξαφνικά γέμισε κόσμο. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες του να το επεκτείνουν, του άλλαξαν διαρρύθμιση για να βολευτούν όλοι και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα που προήλθαν από το ΠαΣοΚ. Οι νέοι επισκέπτες όμως παραμένουν επισκέπτες. Αυτό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για το μέλλον του, ιδιότυπου σοσιαλδημοκρατικού πλέον, κόμματος μετά την ήττα στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.
Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 βγήκε ένα αποτέλεσμα διασποράς της πολιτικής εκπροσώπησης, που όμοιό του θα συναντήσουμε σε εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του '50: Η ΝΔ έπιασε ιστορικό χαμηλό με μόλις 18,85%, ο ΣύΡιζΑ αναδείχτηκε για πρώτη φορά δεύτερη δύναμη με 16,78%, το ΠαΣοΚ συνετρίβη σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση παίρνοντας μόλις 13,18% (από 44%-θα υποχωρούσε στη συνέχεια ακόμα πιο πολύ), ένα νέο κόμμα της Δεξιάς, οι ΑνΕλ, πήραν 10,60%, εμφανίστηκε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά ένα ανοικτά νεοναζιστικό κόμμα με 6,97%, το ΚΚΕ αύξησε κατά 1% τις δυνάμεις του και πήρε το αξιόλογο 8,48%, ένας ενδιάμεσος σχηματισμός μεταξύ ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ που αποδείχτηκε θνησιγενής , η ΔημΑΡ, πήρε ένα τεράστιο για τα μέτρα του 6,11% (επίσης: Οικολόγοι-Πράσινοι 2,93%, ΛαΟς 2,90%, ΔηΣυ της Ντόρας Μπακογιάννη 2,55%, κλπ). Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ήταν ένα σημείο καμπής στην σύγχρονη ιστορία του τόπου, γιατί σηματοδοτούσε τυπικά το τέλος της Μεταπολίτευσης και την είσοδο σε ένα πολύ ασταθές πολιτικό περιβάλλον: ένα άγνωστο περιβάλλον.
