#84 ΚΥΠΡΟΣ: Πραξικόπημα-«Αττίλας»-Σχέδιο Ανάν

 

ΚΥΠΡΟΣ: Πραξικόπημα-«Αττίλας»-Σχέδιο Ανάν

 

 Του «Ιδεογράφου»

Μισός αιώνας σχεδόν πέρασε από το πραξικόπημα του Σαμψών, το ακόλουθο ξέσπασμα του «Αττίλα» και τελικά την κατοχή του 38% της έκτασης της Κύπρου από το τουρκικό κράτος. Η πολεμική ενέργεια αυτή που σχεδιαζόταν χρόνια από τις τουρκικές κυβερνήσεις και είχε την έγκριση των ΗΠΑ και της Αγγλίας, παρήγαγε διαμελισμό και εθνοκάθαρση και μια παγιωμένη κατάσταση. Αφορμή δε για αυτήν στάθηκε το πραξικόπημα που επιχείρησε η ελληνική Χούντα εναντίον του τότε προέδρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ο επικεφαλής της Χούντας τότε, ο Ιωαννίδης, είχε λάβει εγγυήσεις από αμερικάνους διπλωμάτες και πράκτορες ότι η Τουρκία δεν θα αντιδράσει. Αυτοί που δεν αντέδρασαν ήταν οι αμερικάνοι, που με τον Αττίλα έλυσαν το πρόβλημα της Κύπρου ως προς τον πολιτικό προσανατολισμό της, ο οποίος προσπαθήθηκε στο προηγούμενο διάστημα να είναι κεντρίστικος. Η ύπουλη αυτή στάση επαναλήφθηκε πριν είκοσι χρόνια, με το Σχέδιο Ανάν.

 

---Μετά τον «Αττίλα»-

 

Το νησί εκ των πραγμάτων, με κατεχόμενο το βόρειο τμήμα της και με δυο μεγάλες βρετανικές βάσεις στο νότο, δηλαδή υπό μόνιμη πολιτική πίεση, ευθυγραμμίστηκε σταδιακά πλήρως με την πολιτική των νατοϊκών. Η μόνη εξαίρεση ήταν η απόρριψη του σχεδίου Αναν το 2003, που θα εξαφάνιζε εντελώς την υπόθεση αυτοδιάθεσης του νησιωτικού κράτους. Ό,τι είχε απομείνει δηλαδή.

Ο στόχος του «Αττίλα» λοιπόν επιτεύχθηκε πλήρως· και για την Τουρκία και για το ΝΑΤΟ. Σπάνια μια στρατιωτικοπολιτική επιχείρηση έχει τόσο καθαρά αποτελέσματα. Δουλεύτηκε όμως σε Ουάσινγκτον, Λονδίνο, Αθήνα και Άγκυρα πολύ μεθοδικά και για πολλά χρόνια η τραγωδία του κυπριακού λαού. Που όπως όλοι οι λαοί της Μέσης Ανατολής επιθύμησε εθνική αυτοδιάθεση και, ιδιαίτερα η Κύπρος, δυνατότητα επιλογής είτε της ένωσης με την Ελλάδα είτε ανεξάρτητα.

 

---Η Συμφωνία στο Ντέυτον---

 

Το σχέδιο Ανάν δεν ήρθε ξεκάρφωτο κι ας φάνηκε τέτοιο. Είχε προηγηθεί μια μεγάλη επιτυχία της αμερικάνικης διπλωματίας, που ήταν η Συμφωνία του Ντέυτον το 1995 για τον τερματισμό του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου πολέμου στη Βοσνία και την δημιουργία του προτεκτοράτου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Προτεκτοράτο: Η λέξη κλειδί και στις δυο περιπτώσεις. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, που καθόλου δεν ξανακούστηκε έκτοτε, έχει διοίκηση από τον "Υψηλό Αντιπρόσωπο" που διορίζεται από το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ (και συνεργάζεται με τον τοποτηρητή της ΕΕ), ο οποίος αποφασίζει για όλα τα σημαντικά ζητήματα, όταν η μια από τις τρεις κοινότητες (βόσνιοι μουσουλμάνοι-σέρβοβόσνιοι-βοσνιοκροάτες) βάζει βέτο (που δικαιούται καταστατικά) στις άλλες. Ξένοι συγκροτούν και το Ανώτατο δικαστήριο. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι τριχοτομημένη και εδαφικά, με την κάθε κοινότητα να έχει τη δική της διοίκηση, η οποία όμως έχει πολύ περιορισμένες αρμοδιότητες. Στο σύνολό του το κράτος δεν λειτουργεί και αποτέλεσμα αυτού είναι αφενός ο πληθυσμός του να μεταναστεύει συνεχώς και αφετέρου συνεχώς να ακονίζονται μαχαίρια, υπόγεια, για την οριστική επικράτηση. Τόσο οι σέρβοι, όσο και οι κροάτες έχουν τα αντίστοιχα εθνικά κέντρα, τις αντίστοιχες χώρες και έτσι οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί εισάγονται και εξάγονται. Οι βόσνιοι δεν έχουν και απευθύνονται στη «Διεθνή Κοινότητα» για ερείσματα. Είναι μια διζωνική (Βοσνία και Ερζεγοβίνη) τρικοινοτική (βόσνιοι-σέρβοι-κροάτες) ομοσπονδία το όλο "κράτος", το οποίο κάνει ό,τι αποφασίζουν οι άλλοι.

 

----Το σχέδιο Ανάν----

 

Στην Κύπρο, με την πετυχημένη για τις ΗΠΑ και την ΕΕ συνταγή, επιχειρήθηκε να γίνει το αντίστοιχο: Διζωνική (νότιο μέρος και κατεχόμενα) δικοινοτική (ελληνοκύπριοι- τούρκοι και τουρκοκύπριοι) ομοσπονδία, με χωριστές διοικήσεις και μια κεντρική όπου θα υπήρχε δικαίωμα βέτο και υποχρεωτική επιδιαιτησία από το Ανώτατο δικαστήριο (τρεις ε/κ, τρεις τ/κ και τρεις ξ έ ν ο ι) ή ακόμα ψηλότερα στην Ελβετία. Εδώ δεν επιχειρήθηκε να μπει εξαρχής «γκαουλάιτερ» γιατί είχαν περάσει είκοσι οχτώ-τριάντα χρόνια από την αιματοχυσία και τα πάθη είχαν καταλαγιάσει κάπως.

 

Η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία είναι το διχοτομικό σχέδιο που πρότεινε ο Ντενκτάς και αποδέχτηκε (κάτω από το βάρος και τη χρονική εγγύτητα μιας σοβαρής εθνικής καταστροφής) ο Μακάριος στις συνομιλίες μεταξύ τους το 1977 και μετά την διακηρυγμένη πρόθεση του πρώτου να ανακηρύξει το ψευδοκράτος (αυτό πραγματοποιήθηκε το 1983). Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο οι δυο κοινότητες αυτοδιοικούνται και κοινή είναι η εκπροσώπησή τους στους διεθνείς θεσμούς. Ουσιαστικά μιλάμε για δυο κράτη σε ένα. Οι πρόεδροι της δημοκρατίας εναλλάσσονται κλπ.

Παραλλαγή του ήταν το σχέδιο Άνάν στο ακόμα χειρότερο: η διοίκηση έμπαινε σε διεθνή επιδιαιτησία. Δηλαδή, δυο κράτη σε κανένα. Για τον ελληνικό αστισμό ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεμπερδεύει με το κυπριακό πρόβλημα, άλλωστε όπως είπε και ο «εθνάρχης» Καραμανλής την ημέρα του Αττίλα ΙΙ: «Η Κύπρος βρίσκεται μακριά».

 

Και στην περίπτωση Ανάν ήταν τα δυο εθνικά κέντρα που προώθησαν το σχέδιο μαζί με τους αμερικάνους και αυτά που έστρεψαν την διαπραγμάτευση στις εδαφικές παραχωρήσεις και όχι στην ουσία• θα αποτελούσε κράτος μετά η Κύπρος ή μόνο κατ' όνομα;

Μόνο που σε αντίθεση με τη Συμφωνία του Ντέυτον που ήρθε αμέσως μετά από έναν πόλεμο, στην Κύπρο έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα. Και εκεί η ελληνοκυπριακή πλευρά, που έκρινε όχι μόνο τις παραχωρήσεις του Ντενκτάς λίγες μπροστά στη ζημιά που έκανε ο «Αττίλας», αλλά και την σαφή υποβάθμιση της θέσης της (από κυρίαρχη έστω στα ελεύθερα και διεθνώς αναγνωρισμένα 2/3 του νησιού να απωλέσει τη διοίκηση στο όλο), μπλόκαρε την πονηριά των αμερικάνων και των «γιες μεν» εδώ να «λύσουν» το πρόβλημα δια της δημιουργίας προτεκτοράτου-στρατιωτικού ορμητηρίου.

«Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα», δήλωνε ο προσφάτως εκλεγείς τότε κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, εκ μέρους του κυπριακού αστισμού, και ήταν εύστοχη αυτή η τοποθέτηση. Ήταν ακριβώς η ουσία του σχεδίου.

 

---Το δημοψήφισμα---

 

Το αποτέλεσμα ήταν περίπου ανέλπιστο (μια και το ΔηΣυ ήταν υπέρ του «ΝΑΙ» και το ΑΚΕΛ στην αρχή τα μασούσε): 75% «ΟΧΙ» στο ελληνοκυπριακό τμήμα και 35% «ΟΧΙ» στα κατεχόμενα! Στην Αθήνα γινόταν πορείες υπέρ του «ΟΧΙ», οι οποίες κατέληγαν στην αμερικάνικη πρεσβεία (και με άλλα συνθήματα όπως: «Κύπρος-Ενιαία-Ανεξάρτητη» και «Έξω απ’ το νησί όλοι οι στρατοί»), και οι κύπριοι φοιτητές που συνήθως αδιαφορούσαν για τις γενικές συνελεύσεις συμμετείχαν και ψήφιζαν τις αποφάσεις υπέρ του «ΟΧΙ». Στην Ελλάδα, οι φωνές που απαίτησαν από τον κυπριακό λαό να υποταχθεί πλήρως σε «προστάτες» φώναζαν υπέρ του «ΝΑΙ» και προφήτευαν διεθνή απομόνωση και μιζέρια- τα ίδια που φώναζαν και εδώ στο δημοψήφισμα του 2015, οι ίδιοι και υπέρ των ίδιων ξένων. Τίποτα απ' αυτά δεν έγινε.

Το ψηλό ποσοστό των τ/κ που ψήφισαν «ΝΑΙ» εξηγείται σε κάποιο βαθμό από το χαμηλό βιοτικό τους επίπεδο σε σχέση με το ελληνοκυπριακό: θεωρούσαν κυριότερο να φτιάξουν την οικονομική τους κατάσταση, άσχετα αν καταλυόταν η ανεξάρτητη κρατική υπόσταση του νησιού. Και πάλι όμως, το Σχέδιο Ανάν δεν εξασφάλιζε σε κανέναν ανάμιξη οικονομιών και πληθυσμών. Η ψήφος τους ήταν αρκετά συναισθηματική, όπως και των ελληνοκυπρίων, μόνο που στους τελευταίους κυριάρχησε και η λογική. Η κατεξοχήν όμως επιδίωξη της Τουρκίας ήταν να μην υπάρχει ανεξάρτητο κυπριακό κράτος-εμπόδιο στα συμφέροντά της.

 

Τι είναι τώρα η Βοσνία. Την έχει ξανακούσει κάποιος μετά την πολιορκία του Σαράγεβου; Υπάρχει κάπου, εκτός τη Γιουροβίζιον; Αναπτύσσεται, τί κάνει; Οι λαοί της πως ζουν; Έχουν μήπως διεφθαρμένες ηγεσίες, τοπάρχες, γιατί πέφτει σε αυτές τυράκι από Βρυξέλλες για να κρατούν ήσυχο τον κόσμο, να μην δημιουργούν προβλήματα ανεξαρτησίας; Το σχέδιο Ανάν ήταν , μετά την προδοσία του 1974 και τον Αττίλα, ο χειρότερος σκόπελος που καλούταν να ξεπεράσει ο κυπριακός λαός: κατάλυση της κυριαρχίας της ως κράτους και εκμηδενισμού της εθνικής της κυριαρχίας. Επιδιαιτησία των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ-Αγγλίας-ΕΕ στις διαφωνίες (ακόμα και για δευτερεύοντα θέματα) μεταξύ της ε/κ και τ/κ κοινότητας, συνέχιση της παρουσίας των εγγλέζικων βάσεων και πολύ αργοπορημένη και όχι πλήρης αποχώρηση του ελληνικού και του (κατοχικού) τουρκικού στρατού. Θα ήταν ένα καντονοποιημένο προτεκτοράτο.

#76 "Φινλανδοποίηση"

 Φινλανδοποίηση

Του «Ιδεογράφου»

Φινλανδοποίηση. Ένας όρος που ακούστηκε πρόσφατα και ορίζεται ως η κατάσταση στην οποία περιέρχεται μια χώρα που γειτονεύει με μια πολύ ισχυρή και αναγκάζεται να ευθυγραμμιστεί με την εξωτερική της πολιτική. Ειδικότερα, αναφέρεται στην σχέση Φινλανδίας-ΕΣΣΔ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο όρος συζητήθηκε στην Ελλάδα πρόσφατα για να περιγράψει τους κινδύνους για το ελληνικό κράτος, αν υποχωρήσει στις απαιτήσεις της Τουρκίας για συνεκμετάλλευση των ΑΟΖ που του αντιστοιχούν, αλλά και σήμερα, με αφορμή τον Πόλεμο της Ουκρανίας και την διακηρυγμένη πρόθεση της τωρινής φινλανδικής κυβέρνησης να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ (ώστε να ακυρώσει, δήθεν, την "φινλανδοποίηση" της Φινλανδίας).

#68 Το κουμπί του Κιμ και τα κουμπιά των άλλων

Το κουμπί του Κιμ και τα κουμπιά των άλλων

Του "Ιδεογράφου"

Η Βόρεια Κορέα έχει μια ιδιαιτερότητα που δεν είναι ευρέως γνωστή. Παραλίγο να αποτελέσει τη δεύτερη χώρα που θα δεχόταν ατομική επίθεση από τις ΗΠΑ. Αυτή ήταν η εισήγηση του επικεφαλής της Αμερικάνικης επέμβασης στην κορεατική χερσόνησο το 1950 Ντάγκλας Μακ Άρθουρ, όταν ο κινέζικος στρατός (μαζί με τους κορεάτες κομμουνιστές) παρατρίχα να τους πετάξει εντελώς έξω. Η πρόταση απορρίφτηκε, γιατί η Σοβιετική Ένωση είχε πλέον κι αυτή τη βόμβα. Αλλιώς η Πιονγκ Γιανγκ ίσως να είχε καεί ολοσχερώς, σαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

#63 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν "Για τους καιρούς που έρχονται"

 

«Για τους καιρούς που έρχονται», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 

Για τους καιρούς που έρχονται

Αυτό που σήμερα συμβαίνει σε πλανητική κλίμακα είναι βεβαίως το τέλος ενός κόσμου. Αλλά όχι (όπως για αυτούς  που προσπαθούν να το διαχειριστούν βάσει των δικών τους συμφερόντων) με την έννοια ενός περάσματος σε έναν κόσμο περισσότερο προσαρμοσμένο στις νέες ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών. Δύει η εποχή των φιλελεύθερων αστικών δημοκρατιών, με τα δικαιώματα τους, τα συντάγματά τους και τα κοινοβούλιά τους· όμως, πέρα από το νομικό περίβλημα, σίγουρα όχι αμελητέο, αυτό που τελειώνει είναι πρώτα απ' όλα ο κόσμος που ξεκίνησε με τη βιομηχανική επανάσταση και αναπτύχθηκε μέχρι τους δύο (ή τρεις) παγκόσμιους πολέμους και τους ολοκληρωτισμούς- τυραννικούς ή δημοκρατικούς- που τους συνόδευσαν.

#62 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν: "Η αυθαιρεσία και η αναγκαιότητα"

 

«Η αυθαιρεσία και η αναγκαιότητα», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 

#61 Τζιόρτζιο Αγκάμπεν: "Πολίτες δεύτερης κατηγορίας"

 

«Πολίτες δεύτερης κατηγορίας», του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν

Μετάφραση άρθρου από το quodlibet.it

Του «Ιδεογράφου»

 

#53 Προς αναθεώρηση και η Συνθήκη του Μοντρέ;

 Προς αναθεώρηση και η Συνθήκη του Μοντρέ;

Τακτικισμοί και τυχοδιωκτισμοί σε ένα νέο διεθνές τοπίο

Του "Ιδεογράφου"

Η Συνθήκη του Μοντρέ το 1936 επιτρέπει στην Τουρκία να στρατιωτικοποιεί τα στενά που συνδέουν την Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο, δηλαδή τα Δαρδανέλια, την Προποντίδα και τον Βόσπορο (όπως και στην Ελλάδα-αντίστοιχα-τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη) και ορίζει το καθεστώς διέλευσης από αυτά: ανεμπόδιστη εμπορική ναυσιπλοΐα και υπό όρους η πολεμική. Πιο συγκεκριμένα, άφηνε το δικαίωμα στις παρευξείνιες χώρες (βασικά στην ΕΣΣΔ) να διέρχονται πολεμικά τους μέχρι 15.000 τόνων και συγκεκριμένου αριθμού, με προειδοποίηση μιας βδομάδας, και στις υπόλοιπες (Αγγλία, ΗΠΑ, Γαλλία κλπ) ακόμα λιγότερα και μικρότερα και με προειδοποίηση δυο βδομάδων. Υπάρχει ρητή αναφορά ολικής απαγόρευσης στα αεροπλανοφόρα. Η Συνθήκη του Μοντρέ όρισε άλλο καθεστώς στα στενά από την πλήρη αποστρατικοποίηση που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. 

#50 "Οι συμμαθητές"

Οι Συμμαθητές

Του "Ιδεογράφου"

Πιν. Γουίλλιαμ Χόλμπρουκ Μπήαρντ "Σχολικοί Κανόνες",1887

 Μια μέρα η κυρία Κατερίνα ρώτησε τα παιδιά της τάξης στο χωριό ποιον θεωρούνε φίλο τους. Πρώτος απάντησε ο Κούλης:

#49 Η πολιτική ως τοπολογία

Η πολιτική ως τοπολογία

Σημειώσεις πάνω στο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη "Μετά"

Μπέντζαμιν Λονγκ "Πέντε όρθιοι άνθρωποι"

Του "Ιδεογράφου"

Τι είναι η πολιτική; Υπάρχουν βέβαια πολλοί ορισμοί. Μια εναλλακτική απάντηση δίδει ο Μίμης Ανδρουλάκης στο ενδιαφέρον βιβλίο του "Μετά [1]" (σελ.98-101), το οποίο έγραψε το 1992: αναφέρει την πολιτική ως ένα "πεδίο", όπως το ηλεκτρομαγνητικό· ένα πεδίο σχέσεων όπου η κάθε πολιτική δύναμη κατέχει έναν χώρο (σ' έναν χρόνο, δηλαδή στον χωροχρόνο) και όλες μαζί βρίσκονται σε μια καθορισμένη "τοπογραφική διάταξη".

#39 Βιβλίο: "Τα Αστέρια του Σιντί Μουμέν"

 

Τα Αστέρια του Σιντί Μουμέν

Σημειώσεις πάνω στο βιβλίο του Μαχί Μπινμπίν

Του 《Ιδεογράφου》

[...] Τότε υποφέρω σιωπηλά και προσπαθώ να συγκρατήσω την έφοδο των δαιμόνων μου. Συχνά συλλογίζομαι ότι η ανικανότητα να παρέμβω για να αλλάξω τα πράγματα είναι η ίδια η Κόλαση, γιατί δεν έπαψα να βασανίζομαι από την ημέρα του θανάτου μου. Ο Αμπού Ζουμπέιρ μάς κοροΐδεψε όταν μας υποσχέθηκε άμεση πρόσβαση στον Παράδεισο. Έλεγε ότι το μερτικό μας στη φωτιά της Κόλασης το είχαμε ήδη υποστεί στο Σιντί Μουμέν κι έτσι τίποτα χειρότερο δεν μπορούσε να μας συμβεί. [...]

Το θέμα της στρατολόγησης μουσουλμάνων νέων από τους τζιχαντιστές, με σκοπό να αποτελέσουν ανθρώπινες βόμβες σε τρομοκρατικά κτυπήματα, ή εν πάση περιπτώσει να κάνουν κάποια επίθεση αυτοκτονίας, είναι δύσκολο να προσεγγιστεί από κάποιον που δεν ζει στις κοινωνίες που αυτή πραγματοποιείται. Οι περισσότερες αναλύσεις αρκούνται σε παρατηρήσεις (πχ η στρατολόγηση γίνεται στα γκέττο, στις φυλακές, γενικά στο περιθώριο του λεγόμενου πολιτισμένου τρόπου ζωής) ή σε αυτονόητες διαπιστώσεις (πχ γίνεται πλύση εγκεφάλου με ακραίο θρησκευτικό περιεχόμενο).

#29 Σημειώσεις για τον ανταγωνισμό του ΣυΡιζΑ και του ΠαΣοΚ στον χώρο γύρω από το Κέντρο

Σημειώσεις για τον ανταγωνισμό του ΣυΡιζΑ και του ΠαΣοΚ στον χώρο γύρω από το Κέντρο

Του «Ιδεογράφου»

Δεν χωράει άλλους!

Ο Νίκος Πουλαντζάς στο άρθρο του "Οι πολιτικές μορφές του στρατιωτικού πραξικοπήματος", το οποίο γράφτηκε μόλις δυο μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Πορεία" του Συλλόγου Φοιτητών Παρισίου (κυκλοφόρησε μαζί με άλλα άρθρα του από την "Εφημερίδα των Συντακτών", σημείωνε για το πολιτικό προσωπικό της χώρας:

"Με αυτό εννοούμε τα πρόσωπα που είχαν βασική πολιτική λειτουργία μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, πχ βουλευτές, ανώτερα κομματικά στελέχη, "πολιτικοί άντρες" κλπ. Όσον αφορά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, εκτός από το κόμμα της ΕΔΑ, ο χαρακτήρας του εξαρτάται από την εσωτερική δομή των κομμάτων: επρόκειτο όχι για κόμματα προγράμματος-χρησιμοποιώ εδώ όρους πολιτικής κοινωνιολογίας- αλλά για κόμματα εκλογικής πελατείας, πράγμα που έχει τις ρίζες του στην πολιτική υποανάπτυξη των αρχουσών τάξεων και άλλων κοινωνικών στρωμάτων στον τόπο μας.

Ξέρουμε, ως συνεπακόλουθο, τη χαμηλή ποιότητα μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού, πχ τον χρηματισμό, τη θεώρηση της πολιτικής λειτουργίας σαν "επάγγελμα", το παιδαριώδες επίπεδο της ιδεολογίας τους κλπ. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ πιθανή η προσχώρηση πολιτικών προσώπων, ως ατόμων πλέον, στο καθεστώς, και η δημιουργία ψευτοπολιτικού "ανοίγματος" ως υποκατάστατου του λαϊκού στηρίγματος, με όλες τις παρεξηγήσεις που θα δημιουργήσει κάτι τέτοιο λόγω του πολιτικού παρελθόντος των προσώπων αυτών."

Κατ' αναλογία με τον όρο «γαλάζια πολυκατοικία» που επινόησε ο Καρατζαφέρης, ο ΣυΡιζΑ μπορεί να παρομοιαστεί με ένα διαμέρισμα-στην αντίστοιχη πολυκατοικία-που ξαφνικά γέμισε κόσμο. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες του να το επεκτείνουν, του άλλαξαν διαρρύθμιση για να βολευτούν όλοι και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα που προήλθαν από το ΠαΣοΚ. Οι νέοι επισκέπτες όμως παραμένουν επισκέπτες. Αυτό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για το μέλλον του, ιδιότυπου σοσιαλδημοκρατικού πλέον, κόμματος μετά την ήττα στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 βγήκε ένα αποτέλεσμα διασποράς της πολιτικής εκπροσώπησης, που όμοιό του θα συναντήσουμε σε εκλογικές αναμετρήσεις της δεκαετίας του '50: Η ΝΔ έπιασε ιστορικό χαμηλό με μόλις 18,85%, ο ΣύΡιζΑ αναδείχτηκε για πρώτη φορά δεύτερη δύναμη με 16,78%, το ΠαΣοΚ συνετρίβη σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση παίρνοντας μόλις 13,18% (από 44%-θα υποχωρούσε στη συνέχεια ακόμα πιο πολύ), ένα νέο κόμμα της Δεξιάς, οι ΑνΕλ, πήραν 10,60%, εμφανίστηκε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά ένα ανοικτά νεοναζιστικό κόμμα με 6,97%, το ΚΚΕ αύξησε κατά 1% τις δυνάμεις του και πήρε το αξιόλογο 8,48%, ένας ενδιάμεσος σχηματισμός μεταξύ ΠαΣοΚ και ΣυΡιζΑ που αποδείχτηκε θνησιγενής , η ΔημΑΡ, πήρε ένα τεράστιο για τα μέτρα του 6,11% (επίσης: Οικολόγοι-Πράσινοι 2,93%, ΛαΟς 2,90%, ΔηΣυ της Ντόρας Μπακογιάννη 2,55%, κλπ). Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών ήταν ένα σημείο καμπής στην σύγχρονη ιστορία του τόπου, γιατί σηματοδοτούσε τυπικά το τέλος της Μεταπολίτευσης και την είσοδο σε ένα πολύ ασταθές πολιτικό περιβάλλον: ένα άγνωστο περιβάλλον.

#28 Εξελίξεις στη Λιβύη

Οι Εξελίξεις στην Λιβύη

Παρά το λοκντάουν των αεροδρομίων, κάποια αεροσκάφη κινήθηκαν απρόσκοπτα κατά τον καιρό της πανδημίας. Στις 12 Μαΐου πτήσεις τσάρτερ από την Ισταμπούλ, αλλά και τη Λαττάκεια της Συρίας, κατέφτασαν σε αεροδρόμια της Λιβύης. Τι επιβάτες είχαν αυτά τα αεροσκάφη; Εικάζεται πως μετέφεραν σύριους μισθοφόρους. Οι μεν τρεις τουρκικές αποστολές, για τον Σάρατζ της κυβέρνησης της Τρίπολης και οι δε δυο συριακές, για τον Χάφταρ της Βεγγάζης. Αεροπλάνα απογειώθηκαν και από την Λιβύη, που σύμφωνα με διάφορα ρεπορτάζ μετέφεραν πίσω στη χώρα τους μισθοφόρους ρώσσους που το προηγούμενο διάστημα υποστήριζαν τις επιχειρήσεις του στρατηγού Χάφταρ [1].

#25 Συνθηματολογία ΙΙΙ-β (Κορονοσυνθήματα και κορονοπανώ)

Συνθηματολογία IIΙ (μέρος Β')

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης

Συνθηματογράφηση, αφισοκόλληση και ανάρτηση πανώ στο Ηράκλειο στον σιωπηλό καιρό της πανδημίας.

Το Α' μέρος>ΕΔΩ

Φώτο 3: Πανώ των Antifa, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΚΕ

#24 Για το κραχ στις τιμές του πετρελαίου

Το κραχ στην τιμή του αργού πετρελαίου

Του "Ιδεογράφου"

Το αργό πετρέλαιο, ως γνωστόν, έχει έναν κεντρικό ρόλο στις διεθνείς αγορές. Παραμένει η βασική πρώτη ύλη ενέργειας και η τιμή του επηρεάζει τις τιμές και άλλων πηγών ενέργειας, όπως του φυσικού αερίου, αλλά και τις τιμές άλλων προϊόντων. Ένα πολύ ενδιαφέρον οικονομικό φαινόμενο παρουσιάστηκε τη Δευτέρα 20/4/2020 στις χρηματαγορές: Η τιμή του αμερικάνικου αργού πετρελαίου (WTI-West Texas Intermediate), για το συμβόλαιο Μαΐου [a], έπεσε από τα 17,85 $/βαρέλι [b] στα -37,63 $/βαρέλι- τιμή κλεισίματος [1]. Σαν να λέμε ότι ένας επενδυτής σε αργό πετρέλαιο πλήρωνε σχεδόν σαράντα δολλάρια το βαρέλι για να ξεφορτωθεί το συμβόλαιο που έχει για παραλαβή πετρελαίου, διότι δεν υπάρχει χώρος αποθήκευσής του.  Αδιανόητο; Ποτέ άλλοτε η τιμή του αμερικάνικου αργού δεν είχε πέσει σε αρνητική τιμή· το προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ ήταν στις 31/3/1986 στα 10,42 $/βαρέλι.

#23 Συνθηματολογία ΙΙΙ-α (Κορονοσυνθήματα και κορονοπανώ)

Συνθηματολογία IIΙ (μέρος Α')

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης

Συνθηματογράφηση και ανάρτηση πανώ στο Ηράκλειο στον σιωπηλό καιρό της πανδημίας.

Το Β' μέρος>ΕΔΩ

Φώτο 1: Πανώ των ΚΚΕ(μ-λ), ΚΚΕ, Μ-Λ ΚΚΕ

#21 Η εξάπλωση του κορονοϊού και η υπόθεση του αεροπλανοφόρου "Θ.Ρούζβελτ"

Η εξάπλωση του κορονοϊού και η υπόθεση του αεροπλανοφόρου "Θ.Ρούζβελτ"

Του "Ιδεογράφου"

Η Κίνα σήμερα είναι ένας βιομηχανικός και εμπορικός κολοσσός με κύκλους εργασιών σε όλον τον κόσμο. Ο κορονοϊός ξεκίνησε από μια επαρχία της και σύντομα επεκτάθηκε σε όλον τον κόσμο. Και για αυτό ονομάστηκε και πανδημία.